Павел Севярынец: Вылучэнне Мікалая Статкевіча – адзіны варыянт

Павел Севярынец: Вылучэнне Мікалая Статкевіча – адзіны варыянт

Нельга дапускаць легітымізацыі рэжыму Лукашэнкі на фоне перамоваў аб Украіне, заявіў сустаршыня аргкамітэта для стварэння партыі «Беларуская хрысціянская дэмакратыя», былы палітвязень Павел Севярынец.

«Неаднаразова выпадала на кансультацыях з дэмакратычнымі лідарамі казаць, што вылучэнне Мікалая Статкевіча ў якасці адзінага кандыдата ў прэзідэнты на выбарах 2015 у сённяшняй сітуацыі было б адзіным варыянтам, – сказаў палітык. – Гэты крок ясна пакажа, што сумленных выбараў у нас няма, але ёсць палітвязні. Удзел Мікалая Статкевіча ў кампаніі з’яўляецца, безумоўна, моцным маральным крокам і абавязкам усіх дэмакратаў».

Лідар БХД заявіў, што ўдзельнічаць у псеўдавыбарах нельга.

«Выбараў наогул няма, – сказаў Павел Севярынец. – Гэта спектакль Ярмошынай. Удзел дэмакратычных кандыдатаў у псеўдавыбарах гуляе на карысць рэжыму.

Калі ўлады вызваляць палітвязняў, але не зарэгіструюць Мікалая Статкевіча, удзельнічаць у выбарах таксама нельга. Змагаючыся за рэгістрацыю Статкевіча, трэба праводзіць сваю кампанію ўмацавання незалежнасці краіны. Назіранне за выбарамі трэба сфакусаваць на прыходзе выбарцаў і парушэннях. Нельга дапускаць легітымізацыі рэжыму Лукашэнкі на фоне перамоў аб Украіне, якія праходзяць у Менску».

Падзяліцца:

Каментары

  1. Anatol Starkou (Feb 14, 2015:15:28)Адказаць

    ВЫБАРЫ-ВЫБАРЫ

    А давайце вылучым кандыдатам на прэзідэнта мяне – Анатоля Старкова! Нельга, адкажуць людзі, бо не жывеш на Беларусі ўжо 12 год.
    Тады давайце вылучым спадароў Севярынца і Дашкевіча! Нельга, бо маладыя і ў іх не знятыя судзімасці. (Прабачце, я каротка, хуценька, мімаходзь пра сябе, хлопцаў… і Закон.)
    Тады давайце вылучым каго-небудзь з дэмакратаў, як іх назваў Павел! Га? “Нельга дапускаць легітымізацыі рэжыму Лукашэнкі…”, – адказаў яшчэ ў пачатку дадзенага артыкула Павел.
    Пачакайце! Дык мы ж ужо не раз цягам мінулых 19 год пасля лістапада 1996-га ЎСЕ РАЗАМ – народ і партыі былі адзіны ў гэтым імкненні – легітымізавалі лукашэнкаўскі рэжым, ЯШЧЭ КАЛІ НЕ БЫЛО ЗАБАРОНЫ ўлады НА БАЙКОТ ВЫБАРАЎ, то бок у 2001-м элегантном, ў 2006-м убедительном, і нават у снежным 2010-м! Чаму ж нельга легітымізаваць рэжым сёння? Чаму, людцы?!

    “Нельга дапускаць легітымізацыі рэжыму Лукашэнкі на фоне перамоваў аб Украіне,” – заявіў сустаршыня аргкамітэта для стварэння партыі «Беларуская хрысціянская дэмакратыя», былы палітвязень Павел Севярынец.”

    Ага. Ўкраіна. Пачынаю нешта разумець…

    Вось ужо год з гакам Ненька бароніць не сваю свабоду і незалежнасьць, а тое следства, ў якое ўляпалася сама за 23 мінулых года пасля набыцця незалежнасці, якая звалілася падчас скону СССР. Такім жа чынам, нагадаю, незалежнасць атрымалі і мы. Але ў беларускага народа тады была КПБ – моцная палітычная сіла, якая, дарэчы, абвясціла дзяржаўны суверэнітэт Беларусі, і якая ў 1994-м перадаверыла ўладу ў надзейныя рукі бальшавіка-стваральніка А.Р. Лукашэнкі. Таму з тых часоў на нашым беларускім дэмакратычным аднапартыйным фронце без рэвалюцыйных пераменаў, мы рухаемся сваім эвалюцыйным шляхам, дый будуем сваю дзяржаву.

    Украіна сваю разбурае. Step by step, як кажуць у Штатах яе амерыканскія партнёры згаданых 23 лят. А разбурае Неньку ідэалогія ультранацыяналізму, заснаваная на нянавісці да Расеі, да рускага чалавека, то бок тое, на чым некалі грунтавалася зянонаўскае так званае “адраджэнне” беларускай нацыі або нацыянальная ідэя.

    Беларуская нацыянальная ідэя – гэта тое, з дапамогай чаго пасля восені 1988 – лета 1994 лукашызм прыйшоў да ўлады, а дэмакратыя прыказала доўга жыць – як мінімум 20 год. Лукашызм – гэта палітыка хлусьні, беззаконня і беларусанянавісці.

    Мова – неад’емная частка нашае беларускасці. Але недзе ў пачатку 60-х гэтая навука скончылася для майго пакалення ў мінскіх школах, і таму не вывучаў беларускую мову. Затым, усяго 6 год таму тут у Штатах, дзе жыву з пачатку 2003-га, пачаў пісаць па беларуску. Мне гэта справа падабаецца. Дык можа вы, змагары, хочаце каб я зараз марнаваў час свайго жыцця і каціў бочкі ў бок нашых тутэйшых простых беларускіх рускіх людзей, якія некалькі стагоддзяў жывуць разам з намі, і якія быццам бы тады ў савецкія часы былі вінаватыя, што нейкая тутэйшая беларуская ўлада на Беларусі не адстойвала моўныя інтарэсы свайго савецкага беларускага народа? Дык тое ж былі САВЕЦКІЯ ЧАСЫ! Другое время. Я не хачу гэтых разборак палётаў. Сыты імі. Я хачу пісаць па беларуску і пішу. І пішу амаль 90% сваіх тэкстаў па беларуску, хаця адпаведна вынікам рэферэндума-1995, нагадаю, беларуская мова мае роўны статус с русским языком.

    Сёння шмат нашых беларускіх незалежных СМІ “скачуць”, як украінскія СМІ на Ўкраіне, быццам баяцца нейкага беларускага правага сектара. Чаму “скачуць” таксама? Ня ведаю. Але гэта для мяне азначае ўсяго толькі пастаноўку задачы, а менавіта: трэба ствараць новыя беларускія незалежныя СМІ і новы саюз беларускіх журналістаў, якія будуць незалежныя ад тых незалежных СМІ і БАЖ, якія былі створаныя ў бел-чырвона-белыя часы.

    Ці чулі вы, людцы, аб самастойнай палітыцы нашых суседзяў – Польшчы, Літвы, Латвіі, Эстоніі? Я – не. Нянавісць да рускіх і Расеі тутэйшых палітыканаў гэтых краін прывяла гэтыя краіны ў несвабоду, і яны зараз на падтанцоўцы ў ЗША, і НЕСВАБОДНЫМІ будуць пакуль існуюць Штаты.
    Тым жа шляхам і ў тую ж прорву несвабоды імкнецца Ўкраіна – шляхам нянавісці да рускіх, да Расеі. А мы куды ідзем? Га?

    Грамадзянская вайна на Паўднёвым Усходзе Ўкраіны – следства дзеянняў ЗША пад носам у Расеі. Крым або ўз’яднанне Крыма з Расеяй – усяго толькі “рускі адказ Чэмберлену”, гэта значыць рускі адказ дзядзьку Сэму. Вымушаны адказ. Бо замест таго, каб займацца сваімі расейскімі геапалітычнымі інтарэсамі з Ненькой 23 гады яе незалежнасці (як амаль той жа час Крэмль праз Лукашэнку рабіў з Беларусьсю) расейцы-крамлёўцы займаліся хрэн ведае чым тыя 23 гады, і прафукалі Ўкраіну дзядьку Сэму, які ўвесь гэты час step by step займаўся Ненькай.

    Крыху аб ЗША, дзе жыву 12 год. Калі б тут былі вось такія ж бязмозглыя палітыканы, як на Беларусі (і ёсць на Ўкраіне, дый у Расеі), пачынаючы з “адраджэння” па сённяшні дзень, ды часам замест тутэйшага эвалюцыйнага шляху развіцця падымалі б тэму мова, нацыянальнае пытанне і інш., ды збіраліся б ісці ў ЕС, а таксама, каб хто-небудзь тут з часоў набыцця незалежнасці за 200 год з гакам калі-небудзь спрабаваў бы ўчыніць і ўчыніў бы не адну рэвалюцыю-БЯДУ, як апошнім часам было ў нас + каб тут было столькі ж войнаў, як у Еўропе, хаця б пачынаючы з 1914 года, то гэтыя ЗЛУЧАНЫЯ штаты хадзілі б без штаноў як мы, і даўно былі б РАЗДРОБЛЕНЫЯ Штаты Амерыкі. Думайце, калі ёсць чым.

    Я не хачу, каб быў прэзідэнтам хто-небудзь з існай апазіцыі, якая ў гэты майдануты час з дапамогай нашых незалежных СМІ падтрымлівала тое, што адбывалася на Ўкраіне, дзе шмат ахвяр і разбурэнняў у выніку майданутых пераменаў, і таму, мяркую, такое паняцце, як сённяшняя беларуская бел-чырвона-белая апазіцыя і незалежныя бел-чырвона-белыя беларускія СМІ, накрылася медным чырвона-чорным тазам. Назаўжды.

    На маю думку, ніхто з сённяшніх беларускіх апазіцыянераў лукашызму не мае маральнага права прэтэндаваць на пасаду кіраўніка РБ, таму што:
    – за майдануты год з гакам апазіцыянеры быццам бы забыліся пра ахвяры Хатыні-1943;
    – уся існая апазіцыя з нашых так званых апазіцыянераў-дэмакратаў, амаль так як Лукашэнка, станоўча аднеслася да пераменаў на Ўкраіне, дзе ў ліку галоўнай палітычнай сілы, мяркую, былі / ёсць правасекі, ідэалогія якіх беларусам вядома – яна грунтуецца на нянавісці да Расеі і рускага чалавека.

    Беларусам толькі прэзідэнта-BY-бандэраўца не хапае! Беларусам толькі BY-бандэраўцаў пры ўладзе не стае! Слава Ўкраіне! Оппам Слава!

    Скажу больш: гэты “бандэраўскі пракол” існай беларускай апазіцыі прыраўноўваю да “суверэннага праколу” бнф-дэпутатаў 27 ліпеня 1990 года, калі яны без якіх-небудзь палітычна значымых падстаў амаль усе дэманстратыўна выйшлі з залы Вярхоўнага Савета і не галасавалі за абвяшчэнне дзяржаўнага суверэнітэта Беларусі, які абвяшчаецца АДЗІН РАЗ у ГІСТОРЫІ НАЦЫІ, і, тым самым, тымі бнф-дэпутатамі, Беларускі Народны Фронт – самая магутная тагачасная палітычная сіла нацыі, на векі вечныя быў выключаны з ліку палітычных сілаў, якія абвясцілі дзяржаўны суверэнітэт нашае Бацькаўшчыны. Адсюль, у згаданым “суверэнным” выпадку і выпадку з падтрымкай існай апазіцыяй лукашызму майданутых падзей на Ўкраіне, бачу адзін і той жа след нашага родненькага КДБ, з мэтай зняважыць апазіцыю.

    Пазьняк (1994), Мілінкевіч (2006), Саннікаў (2010) – мае былыя кандыдаты, але цяпер за іх не галасаваў бы.

    З пункту гледжання эканомікі – галоўнага крытэрыя ў палітыцы – Лукашэнка кандыдат №1. Бо існая стабільнасць, эвалюцыйнасць / адсутнасць рэвалюцый – тое, чым станоўча адрозніваецца заходняя эканоміка ад нашай cавецкай / постсавецкай. Тут ён дока з 20-гадовым вопытам + пакуль мы не маем іншага менеджэра такога ўзроўня, які здолеў бы сёння кіраваць 9,5млн фірмай Беларусь.
    Дэмакратыя, свабода, правы чалавека? Не бачу нічога, што адрознівала б беларускую дэмакратыю, ад дэмакратыі Захада, ці тых жа ЗША, дзе жыву. Таму падтрымаў бы Лукашэнку.
    Але не галасаваў бы ЗА, бо мне не падабаецца яго палітыка вакол майданутай Украіны, і, не гледзячы на тое, што часам абараняў яго на форумах, дзе ў яго бок рускія з РФ кацілі бочкі, украінскай палітыкі яму не дарую, бо памятаю аб ахвярах Хатыні-1943.
    З другога боку, ў гэты майдануты час, калі ўжо год з гакам вайна стучыцца ў нашыя беларускія дзверы, разумею, што коней на пераправе не мяняюць.

    Ці не таму наша так званая апазіцыя не збіраецца зрыньваць лукашызм у 2015-м? Га?

    Белорусская демократия будущего – это власть подконтрольная белорусскому народу.

    Если бы кроме меня кто-нибудь еще прочитал эти слова, опубликованные 25/10/2013 в одной из моих статей на сайте Белорусского партизана, да задумался бы при этом, то мог бы увидеть в них оппозиционную лукашизму демократическую цель – так сказать Светлое Будущее Белорусского Демократического Человечества, ў тым ліку беларускую мову, як адну з дзяржаўных, якую пры беларускай дэмакратыі народ Беларусі ахоўваў бы і пільнаваў…

    “Змагаючыся за рэгістрацыю Статкевіча, трэба праводзіць сваю кампанію ўмацавання незалежнасці краіны,” – кажа Павел Севярынец, вяртаючы мяне ў наша сённяшняе беларускае рэаліці-шоў.

    Дык спадара Статкевіча ўлада не зарэгіструе кандыдатам на прэзідэнта таму, што ў яго не знята судзімасць. Хаця, яшчэ ёсць час да пачатку дэмакратычных выбараў пры лукашызме…

    Выбары-выбары. Кандыдатаў выбярэм.

  2. Anatol Starkou (Feb 14, 2015:20:17)Адказаць

    У мяне няма ніякай надзеі, на тое, што вы маладыя беларускія людзі ўбачаць гэты тэкст на сайце Маладога Фронта, акрамя адной – вы ведаеце, што я вас люблю. І так, мой артыкул. Прашу дачытаць яго да самага канца.
    ###

    ВЫБАРЫ-ВЫБАРЫ

    А давайце вылучым кандыдатам на прэзідэнта мяне – Анатоля Старкова! Нельга, адкажуць людзі, бо не жывеш на Беларусі ўжо 12 год.
    Тады давайце вылучым спадароў Севярынца і Дашкевіча! Нельга, бо маладыя і ў іх не знятыя судзімасці. (Прабачце, я каротка, хуценька, мімаходзь сказаў пра сябе, хлопцаў… і Закон.)
    Тады давайце вылучым каго-небудзь з дэмакратаў, як іх назваў Павел Севярынец! Га? “Нельга дапускаць легітымізацыі рэжыму Лукашэнкі…”, – адказаў Павел яшчэ ў пачатку артыкула “Павел Севярынец: Вылучэнне Мікалая Статкевіча — адзіны варыянт”, які надрукаваны 11.02.2015 на сайце Маладога Фронта.
    Пачакайце! Дык мы ж ужо не раз цягам мінулых амаль 19 год пасля лістапада 1996-га ЎСЕ РАЗАМ – народ і партыі былі адзіны ў гэтым імкненні – легітымізавалі лукашэнкаўскі рэжым, ЯШЧЭ КАЛІ НЕ БЫЛО ЗАБАРОНЫ ўлады НА БАЙКОТ ВЫБАРАЎ, то бок у 2001-м элегантном, ў 2006-м убедительном, і нават у снежным 2010-м! Чаму ж нельга легітымізаваць рэжым сёння? Чаму, людцы?!

    “Нельга дапускаць легітымізацыі рэжыму Лукашэнкі на фоне перамоваў аб Украіне,” – заявіў сустаршыня аргкамітэта для стварэння партыі «Беларуская хрысціянская дэмакратыя», былы палітвязень Павел Севярынец.”

    Ага. Ўкраіна. Пачынаю нешта разумець…

    Вось ужо год з гакам Ненька бароніць не сваю свабоду і незалежнасьць, а тое следства, ў якое ўляпалася сама за 23 мінулых года пасля набыцця незалежнасці, якая звалілася падчас скону СССР. Такім жа чынам, нагадаю, незалежнасць атрымалі і мы. Але ў беларускага народа тады была КПБ – моцная палітычная сіла, якая, дарэчы, абвясціла дзяржаўны суверэнітэт Беларусі, і якая ў 1994-м перадаверыла ўладу ў надзейныя рукі бальшавіка-стваральніка А.Р. Лукашэнкі. Таму з тых часоў на нашым беларускім дэмакратычным аднапартыйным фронце без рэвалюцыйных пераменаў – мы рухаемся сваім эвалюцыйным шляхам, дый будуем сваю дзяржаву.

    Украіна сваю разбурае. Step by step, як кажуць у Штатах яе амерыканскія партнёры згаданых 23 лят. А разбурае Неньку ідэалогія ультранацыяналізму, заснаваная на нянавісці да Расеі, да рускага чалавека, то бок тое, на чым некалі грунтавалася зянонаўскае так званае “адраджэнне” беларускай нацыі або нацыянальная ідэя.

    Беларуская нацыянальная ідэя – гэта тое, з дапамогай чаго пасля восені 1988 – лета 1994 лукашызм прыйшоў да ўлады, а дэмакратыя прыказала доўга жыць – як мінімум 20 год. Лукашызм – гэта палітыка хлусьні, беззаконня і беларусанянавісці.

    Мова – неад’емная частка нашае беларускасці. Але для майго пакалення недзе ў пачатку 60-х гэтая навука скончылася ў мінскіх школах, і таму не вывучаў беларускую мову. Затым, усяго 6 год таму, тут у Штатах, дзе жыву з пачатку 2003-га, пачаў пісаць па беларуску. Мне гэта справа падабаецца. Дык можа вы, змагары, хочаце, каб я зараз марнаваў час свайго жыцця і каціў бочкі ў бок нашых тутэйшых простых беларускіх рускіх людзей, якія некалькі стагоддзяў жывуць разам з намі, і якія быццам бы тады ў савецкія часы былі вінаватыя, што нейкая тутэйшая беларуская ўлада на Беларусі не адстойвала моўныя інтарэсы свайго савецкага беларускага народа? Дык тое ж былі САВЕЦКІЯ ЧАСЫ! Другое время. Я не хачу гэтых разборак палётаў. Сыты імі. Я хачу пісаць па беларуску і пішу. І пішу амаль 90% сваіх тэкстаў па беларуску, хаця адпаведна вынікам рэферэндума-1995, нагадаю, беларуская мова мае роўны статус с русским языком.

    Сёння шмат нашых беларускіх незалежных СМІ “скачуць”, як украінскія СМІ на Ўкраіне, быццам баяцца нейкага “беларускага правага сектара”. Чаму “скачуць” таксама? Не ведаю. Але для мяне гэта азначае ўсяго толькі пастаноўку задачы, а менавіта: трэба ствараць новыя беларускія незалежныя СМІ і новы саюз беларускіх журналістаў, якія будуць незалежныя ад тых незалежных СМІ і БАЖ, якія былі створаныя ў бел-чырвона-белыя часы.

    Ці чулі вы, людцы, аб самастойнай палітыцы нашых суседзяў – Польшчы, Літвы, Латвіі, Эстоніі? Я – не. Нянавісць да рускіх і Расеі тутэйшых “суседскіх” палітыканаў гэтых краін прывяла гэтыя краіны ў несвабоду, і яны зараз на падтанцоўцы ў ЗША, і НЕСВАБОДНЫМІ будуць пакуль існуюць Штаты. Тым жа шляхам і ў тую ж прорву несвабоды імкнецца Ўкраіна – шляхам нянавісці да рускіх, да Расеі. А мы куды ідзем? Га?

    Грамадзянская вайна на Паўднёвым Усходзе Ўкраіны – следства дзеянняў ЗША пад носам у Расеі. Крым або ўз’яднанне Крыма з Расеяй – усяго толькі “рускі адказ Чэмберлену”, то бок рускі адказ дзядзьку Сэму. Вымушаны адказ. Бо замест таго, каб займацца сваімі расейскімі геапалітычнымі інтарэсамі з Ненькой 23 гады яе незалежнасці (як амаль той жа час Крэмль праз Лукашэнку рабіў з Беларусьсю) расейцы-крамлёўцы займаліся хрэн ведае чым тыя 23 гады, і прафукалі Ўкраіну дзядьку Сэму, які ўвесь гэты час step by step займаўся Ненькай.

    Крыху аб ЗША, дзе жыву 12 год. Калі б тут былі вось такія ж бязмозглыя палітыканы, як на Беларусі (і ёсць на Ўкраіне, дый у Расеі), пачынаючы з “адраджэння” па сённяшні дзень, ды часам замест тутэйшага эвалюцыйнага шляху развіцця падымалі б тэму мова, нацыянальнае пытанне і інш., ды збіраліся б ісці ў ЕС, а таксама, каб хто-небудзь тут з часоў набыцця незалежнасці за 200 год з гакам калі-небудзь спрабаваў бы ўчыніць і ўчыніў бы не адну рэвалюцыю-БЯДУ, як апошнім часам было ў нас + каб тут было столькі ж войнаў, як у Еўропе, хаця б пачынаючы з 1914 года, то гэтыя ЗЛУЧАНЫЯ штаты хадзілі б без штаноў як мы, і даўно былі б РАЗДРОБЛЕНЫЯ Штаты Амерыкі. Думайце, калі ёсць чым.

    Я не хачу, каб быў прэзідэнтам хто-небудзь з існай апазіцыі, якая ў гэты майдануты час з дапамогай нашых незалежных СМІ падтрымлівае тое, што адбываецца на Ўкраіне, дзе шмат ахвяр і разбурэнняў у выніку майданутых пераменаў, і таму, мяркую, такое паняцце, як сённяшняя беларуская бел-чырвона-белая апазіцыя і незалежныя бел-чырвона-белыя беларускія СМІ, накрылася медным чырвона-чорным тазам. Назаўжды.

    На маю думку, ніхто з сённяшніх беларускіх апазіцыянераў лукашызму не мае маральнага права прэтэндаваць на пасаду кіраўніка РБ, таму што:
    – за майдануты год з гакам апазіцыянеры быццам бы забыліся пра ахвяры Хатыні-1943;
    – уся існая апазіцыя з нашых так званых апазіцыянераў-дэмакратаў, амаль так як Лукашэнка, станоўча аднеслася да пераменаў на Ўкраіне, дзе ў ліку галоўнай палітычнай сілы, мяркую, былі / ёсць правасекі, ідэалогія якіх беларусам вядома – яна грунтуецца на нянавісці да Расеі і рускага чалавека.

    Беларусам толькі прэзідэнта-BY-бандэраўца не хапае!
    Беларусам толькі BY-бандэраўцаў пры ўладзе не стае!
    Слава Ўкраіне! Оппам Слава!

    Скажу больш: гэты “бандэраўскі пракол” існай беларускай апазіцыі прыраўноўваю да “суверэннага праколу” бнф-дэпутатаў 27 ліпеня 1990 года, калі яны без якіх-небудзь палітычна значымых падстаў амаль усе дэманстратыўна выйшлі з залы Вярхоўнага Савета і не галасавалі за абвяшчэнне дзяржаўнага суверэнітэта Беларусі, які абвяшчаецца АДЗІН РАЗ у ГІСТОРЫІ НАЦЫІ, і, тым самым, тымі бнф-дэпутатамі, Беларускі Народны Фронт – самая магутная тагачасная палітычная сіла нацыі, на векі вечныя быў выключаны з ліку палітычных сілаў, якія абвясцілі дзяржаўны суверэнітэт нашае Бацькаўшчыны. Адсюль, у згаданым “суверэнным” выпадку і выпадку з падтрымкай існай апазіцыяй лукашызму майданутых падзей на Ўкраіне, бачу адзін і той жа след нашага родненькага КДБ, з мэтай зняважыць апазіцыю.

    З. Пазьняк (1994), А. Мілінкевіч (2006), А. Саннікаў (2010) – мае былыя кандыдаты, але цяпер за іх не галасаваў бы.

    З пункту гледжання эканомікі – галоўнага крытэрыя ў палітыцы – Лукашэнка кандыдат №1. Бо існая стабільнасць, эвалюцыйнасць / адсутнасць рэвалюцый – тое, чым станоўча адрозніваецца заходняя эканоміка ад нашай cавецкай / постсавецкай. Тут ён дока з 20-гадовым вопытам + пакуль мы не маем іншага менеджэра такога ўзроўня, які здолеў бы сёння кіраваць 9,5млн фірмай Беларусь.
    Дэмакратыя, свабода, правы чалавека? Не бачу нічога, што адрознівала б беларускую дэмакратыю, ад дэмакратыі Захада, ці тых жа ЗША, дзе жыву. Таму падтрымаў бы Лукашэнку.
    Але не галасаваў бы ЗА, бо мне не падабаецца яго палітыка вакол майданутай Украіны, і, не гледзячы на тое, што часам абараняў яго на форумах, дзе ў яго бок рускія з РФ кацілі бочкі, украінскай палітыкі яму не дарую, бо памятаю аб ахвярах Хатыні-1943.
    З другога боку, ў гэты майдануты час, калі ўжо год з гакам вайна стучыцца ў нашыя беларускія дзверы, разумею, што коней на пераправе не мяняюць.

    Ці не таму наша так званая апазіцыя не збіраецца зрыньваць лукашызм у 2015-м? Га?

    Белорусская демократия будущего – это власть подконтрольная белорусскому народу.

    Если бы кроме меня кто-нибудь еще прочитал эти слова, опубликованные 25/10/2013 на сайте Белорусского партизана в статье “Справедливый шаг”, да задумался бы при этом, то мог бы увидеть в них оппозиционную лукашизму демократическую цель – так сказать Светлое Будущее Белорусского Демократического Человечества, ў тым ліку беларускую мову, як адну з дзяржаўных, якую пры беларускай дэмакратыі народ Беларусі ахоўваў бы і пільнаваў…

    “Змагаючыся за рэгістрацыю Статкевіча, трэба праводзіць сваю кампанію ўмацавання незалежнасці краіны,” – кажа Павел Севярынец, вяртаючы мяне ў наша сённяшняе беларускае рэаліці-шоў.

    Хаваць і зноў адкопваць / хоронить и вновь откапывать незалежнасць Беларусі – любімае хобі бел-чырвона-белых змагароў за нашае светлае бел-чырвона-белае заўтра. То бок ім ёсць чым заняцца ў палітыцы.

    Дык спадара Статкевіча ўлада не зарэгіструе кандыдатам на прэзідэнта, таму што ў яго не знята судзімасць. Хаця, яшчэ ёсць час да пачатку дэмакратычных выбараў пры лукашызме…

    Выбары! Выбары! Кандыдатаў выбярэм…

    P.S. Нагадаю, што легітымнасць палітычнай улады ўключае прызнанне палітычнымі сіламі і народам правамернасці спосабаў абрання ўлады. А гэта значыць, што, калі лукашызм зарэгіструе групу выбаршчыкаў або прыме паперы ад гэтай групы людзей, якія ў якасці кандыдата на пасаду прэзідэнта будуць вылучаць спадара Статкевіча, то гэта аўтаматычна значыць, што з гэтага моманту дадзеная група людзей, прызнае “правамернасць будучага спосаба абрання ўлады” ў выбарах-2015. Надалей не важна – зарэгістравалася гэта група ці не, бо галоўнае, што яна ўдзельнічала ў выбарах. А значыць, у выпадку чарговай перамогі лукашызма – ці то элегантной, ці то убедительной, лукашызм ізноў правамерна, то бок легітымна будзе гаспадарыць на Беларусі, як пасля выбараў 2001, 2006 і 2010 гадоў…

    З павагай,
    Anatol Starkou.

  3. Anatol Starkou (Feb 15, 2015:10:30)Адказаць

    Прашу надрукаваць гэты варыянт артыкула

    ВЫБАРЫ-ВЫБАРЫ

    А давайце вылучым кандыдатам на прэзідэнта мяне – Анатоля Старкова! Нельга, адкажуць людзі, бо не жывеш на Беларусі ўжо 12 год.
    Тады давайце вылучым спадароў Севярынца і Дашкевіча! Нельга, бо маладыя і ў іх не знятыя судзімасці. (Прабачце, я каротка, хуценька, мімаходзь сказаў пра сябе, хлопцаў… і Закон.)
    Тады давайце вылучым каго-небудзь з дэмакратаў, як іх назваў Павел Севярынец! Га? “Нельга дапускаць легітымізацыі рэжыму Лукашэнкі…”, – адказаў Павел яшчэ ў пачатку артыкула “Павел Севярынец: Вылучэнне Мікалая Статкевіча — адзіны варыянт”, які надрукаваны 11.02.2015 на сайце Маладога Фронта.
    Пачакайце! Дык мы ж ужо не раз цягам мінулых амаль 19 год пасля лістапада 1996-га ЎСЕ РАЗАМ – народ і партыі былі адзіны ў гэтым імкненні – легітымізавалі лукашэнкаўскі рэжым, ЯШЧЭ КАЛІ НЕ БЫЛО ЗАБАРОНЫ ўлады НА БАЙКОТ ВЫБАРАЎ, то бок у 2001-м элегантном, ў 2006-м убедительном, і нават у снежным 2010-м! Чаму ж нельга легітымізаваць рэжым сёння? Чаму, людцы?!

    “Нельга дапускаць легітымізацыі рэжыму Лукашэнкі на фоне перамоваў аб Украіне,” – заявіў сустаршыня аргкамітэта для стварэння партыі «Беларуская хрысціянская дэмакратыя», былы палітвязень Павел Севярынец.”

    Ага. Ўкраіна. Пачынаю нешта разумець…

    Вось ужо год з гакам Ненька бароніць не сваю свабоду і незалежнасьць, а тое следства, ў якое ўляпалася сама за 23 мінулых года пасля набыцця незалежнасці, якая звалілася падчас скону СССР. Такім жа чынам, нагадаю, незалежнасць атрымалі і мы. Але ў беларускага народа тады была КПБ – моцная палітычная сіла, якая, дарэчы, абвясціла дзяржаўны суверэнітэт Беларусі, і якая ў 1994-м перадаверыла ўладу ў надзейныя рукі бальшавіка-стваральніка А.Р. Лукашэнкі. Таму з тых часоў на нашым беларускім дэмакратычным аднапартыйным фронце без рэвалюцыйных пераменаў – мы рухаемся сваім эвалюцыйным шляхам, дый будуем сваю дзяржаву.

    Украіна сваю разбурае. Step by step, як кажуць у Штатах яе амерыканскія партнёры згаданых 23 лят. А разбурае Неньку ідэалогія ультранацыяналізму, заснаваная на нянавісці да Расеі, да рускага чалавека, то бок тое, на чым некалі грунтавалася зянонаўскае так званае “адраджэнне” беларускай нацыі або, інакш кажучы, нацыянальная ідэя.

    Беларуская нацыянальная ідэя – гэта тое, з дапамогай чаго пасля восені 1988 – лета 1994 лукашызм прыйшоў да ўлады, а дэмакратыя прыказала доўга жыць – як мінімум 20 год. Лукашызм – гэта палітыка хлусьні, беззаконня і беларусанянавісці. То бок так званае бел-чырвона-белае адраджэнне, якое пачалося з моўнай тэмы амаль 25 год таму і скончылася лукашызмам, насамрэч ёсць палітыканства “ўспамінаў аб Вялікім Княстве Літоўскім”. Дый гэта наш тутэйшы вельмі паказальны прыклад падумаць аб выніках падобных палітыканскіх гістарычных размоў ці дзеянняў, якія нікуды не прывялі, бо грамадства як размаўляла ў 1988-89 на рускай мове, так і размаўляе сёння, як было неаб’яднаным, так і засталося.

    Мова – неад’емная частка нашае беларускасці. Але для майго пакалення недзе ў пачатку 60-х гэтая навука скончылася ў мінскіх школах, і таму не вывучаў беларускую мову. Затым, усяго 6 год таму, тут у Штатах, дзе жыву з пачатку 2003-га, пачаў пісаць па беларуску. Мне гэта справа падабаецца. Дык можа вы, змагары, хочаце, каб я зараз марнаваў час свайго жыцця і каціў бочкі ў бок нашых тутэйшых простых беларускіх рускіх людзей, якія некалькі стагоддзяў жывуць разам з намі, і якія быццам бы тады ў савецкія часы былі вінаватыя, што нейкая тутэйшая беларуская ўлада на Беларусі не адстойвала моўныя інтарэсы свайго савецкага беларускага народа? Дык тое ж былі САВЕЦКІЯ ЧАСЫ! Другое время. Я не хачу гэтых разборак палётаў. Сыты імі. Я хачу пісаць па беларуску і пішу. Пішу амаль 90% сваіх тэкстаў па беларуску, хаця адпаведна вынікам рэферэндума-1995 беларуская мова мае роўны статус с русским языком.

    Сёння шмат нашых беларускіх незалежных СМІ (беларускамоўных і двухмоўных) “скачуць”, як украінскія СМІ на Ўкраіне, быццам баяцца нейкага “беларускага правага сектара”. Чаму “скачуць”? Не ведаю. Але для мяне гэта азначае ўсяго толькі пастаноўку задачы, а менавіта: трэба ствараць новыя беларускія незалежныя СМІ і новы саюз беларускіх журналістаў, якія будуць незалежныя ад тых незалежных СМІ і БАЖ, што былі створаныя ў бел-чырвона-белыя часы.

    Ці чулі вы, людцы, аб самастойнай палітыцы нашых суседзяў – Польшчы, Літвы, Латвіі, Эстоніі? Я – не. Нянавісць да рускіх і Расеі тутэйшых “суседскіх” палітыканаў гэтых краін прывяла гэтыя краіны да несвабоды, і яны зараз на падтанцоўцы ў ЗША, і НЕСВАБОДНЫМІ будуць пакуль існуюць Штаты. Тым жа шляхам і ў тую ж прорву несвабоды імкнецца Ўкраіна – шляхам нянавісці да рускіх і Расеі. Ўвогуле, тыя хто заварыў майдануты “украінскі боршч” менавіта гэтага й хацелі, каб мы ненавідзелі адзін аднаго: рускі – украінца, украінец – рускага, і беларус, адпаведна, аднаго і другога. Дык куды ідзем мы, беларусы? Га?

    Грамадзянская вайна на паўднёвым усходзе Ўкраіны – следства дзеянняў ЗША пад носам у Расеі. Крым або ўз’яднанне Крыма з Расеяй – усяго толькі “рускі адказ Чэмберлену”, то бок рускі адказ дзядзьку Сэму. Вымушаны адказ. Бо замест таго, каб займацца з Ненькай сваімі расейскімі геапалітычнымі інтарэсамі 23 гады яе незалежнасці (як амаль той жа час Крэмль праз Лукашэнку рабіў з Беларусьсю) расейцы-крамлёўцы займаліся хрэн ведае чым, і прафукалі Ўкраіну дзядьку Сэму, які ўвесь гэты час step by step займаўся Ненькай.

    Крыху аб ЗША, дзе жыву 12 год. Калі б тут былі вось такія ж бязмозглыя палітыканы, як на Беларусі (і ёсць на Ўкраіне, дый у Расеі), пачынаючы з “адраджэння” па сённяшні дзень, ды часам замест тутэйшага эвалюцыйнага шляху развіцця падымалі б тэму мова, нацыянальнае пытанне і інш., ды збіраліся б ісці ў ЕС, а таксама, каб хто-небудзь тут з часоў набыцця незалежнасці за 200 год з гакам калі-небудзь спрабаваў бы ўчыніць і ўчыніў бы не адну рэвалюцыю-БЯДУ, як апошнім часам было ў нас, ды каб тут было столькі ж войнаў, як у Еўропе, хаця б пачынаючы з 1914 года, то гэтыя ЗЛУЧАНЫЯ штаты хадзілі б без штаноў як мы, і даўно былі б РАЗДРОБЛЕНЫЯ Штаты Амерыкі. Думайце, калі ёсць чым.

    Я не хачу, каб быў прэзідэнтам хто-небудзь з існай апазіцыі, якая ў гэты майдануты час з дапамогай нашых незалежных СМІ падтрымлівае тое, што адбываецца на Ўкраіне, дзе шмат ахвяр і разбурэнняў у выніку майданутых пераменаў, і таму, мяркую, такое паняцце, як сённяшняя беларуская бел-чырвона-белая апазіцыя накрылася медным чырвона-чорным тазам. Назаўжды.

    На маю думку, ніхто з сённяшніх беларускіх апазіцыянераў лукашызму не мае маральнага права прэтэндаваць на пасаду кіраўніка РБ, таму што:
    – за майдануты год з гакам апазіцыянеры быццам бы забыліся пра ахвяры Хатыні-1943;
    – уся існая апазіцыя з нашых так званых апазіцыянераў-дэмакратаў, амаль так як Лукашэнка, станоўча аднеслася да пераменаў на Ўкраіне, дзе ў ліку галоўнай палітычнай сілы, мяркую, былі / ёсць правасекі, ідэалогія якіх беларусам вядома – яна грунтуецца на нянавісці да Расеі і рускага чалавека.

    Беларусам толькі прэзідэнта-BY-бандэраўца не хапае!
    Беларусам толькі BY-бандэраўцаў пры ўладзе не стае!
    Слава Ўкраіне! Оппам Слава!

    Скажу больш: гэты “бандэраўскі пракол” існай беларускай апазіцыі прыраўноўваю да “суверэннага праколу” бнф-дэпутатаў 27 ліпеня 1990 года, калі яны без якіх-небудзь палітычна значымых падстаў амаль усе дэманстратыўна выйшлі з залы Вярхоўнага Савета і не галасавалі за абвяшчэнне дзяржаўнага суверэнітэта Беларусі, які абвяшчаецца АДЗІН РАЗ у ГІСТОРЫІ НАЦЫІ, і, тым самым, тымі бнф-дэпутатамі, Беларускі Народны Фронт – самая магутная тагачасная палітычная сіла нацыі, на векі вечныя быў выключаны з ліку палітычных сілаў, якія абвясцілі дзяржаўны суверэнітэт нашае Бацькаўшчыны. Адсюль, у згаданым “суверэнным” выпадку і выпадку з падтрымкай існай апазіцыяй лукашызму майданутых падзей на Ўкраіне, бачу адзін і той жа след нашага родненькага КДБ, з мэтай зняважыць апазіцыю.

    З. Пазьняк (1994), А. Мілінкевіч (2006), А. Саннікаў (2010) – мае былыя кандыдаты, але цяпер за іх не галасаваў бы.

    З пункту гледжання эканомікі – галоўнага крытэрыя ў палітыцы – Лукашэнка кандыдат №1. Бо існая стабільнасць, эвалюцыйнасць / адсутнасць рэвалюцый – тое, чым станоўча адрозніваецца заходняя эканоміка ад нашай cавецкай / постсавецкай. Тут ён дока з 20-гадовым вопытам + пакуль мы не маем іншага менеджэра такога ўзроўня, які здолеў бы сёння кіраваць 9,5млн фірмай Беларусь.
    Дэмакратыя, свабода, правы чалавека? Не бачу нічога, што адрознівала б беларускую дэмакратыю, ад дэмакратыі Захада, ці тых жа ЗША, дзе жыву. Таму падтрымаў бы Лукашэнку.
    Але не галасаваў бы ЗА, бо мне не падабаецца яго палітыка вакол майданутай Украіны, і, не гледзячы на тое, што часам абараняў яго на форумах, дзе ў яго бок рускія з РФ кацілі бочкі, украінскай палітыкі яму не дарую, бо памятаю аб ахвярах Хатыні-1943.
    З другога боку, ў гэты майдануты час, калі ўжо год з гакам вайна стучыцца ў нашыя беларускія дзверы, разумею, што коней на пераправе не мяняюць.

    Ці не таму наша так званая апазіцыя не збіраецца зрыньваць лукашызм у 2015-м? Га?

    Белорусская демократия будущего – это власть подконтрольная белорусскому народу.

    Если бы кроме меня кто-нибудь еще прочитал эти слова, опубликованные 25/10/2013 на сайте Белорусского партизана в статье “Справедливый шаг”, да задумался бы при этом, то мог бы увидеть в них оппозиционную лукашизму демократическую цель – Светлое Будущее Белорусского Демократического Человечества, ў тым ліку беларускую мову, як адну з дзяржаўных, якую пры беларускай дэмакратыі народ Беларусі ахоўваў бы і пільнаваў.

    “Змагаючыся за рэгістрацыю Статкевіча, трэба праводзіць сваю кампанію ўмацавання незалежнасці краіны,” – кажа Павел Севярынец, вяртаючы мяне ў наша сённяшняе беларускае рэаліці-шоў.

    Хаваць і зноў адкопваць / хоронить и вновь откапывать незалежнасць Беларусі – любімае хобі бел-чырвона-белых змагароў за нашае светлае бел-чырвона-белае заўтра. То бок ім ёсць чым заняцца ў палітыцы.

    Дык спадара Статкевіча ўлада ж не зарэгіструе кандыдатам на прэзідэнта, бо ў яго не знята судзімасць. Хаця, яшчэ ёсць час да пачатку дэмакратычных выбараў пры лукашызме і ўсё ў Законе можа змяніцца.

    Выбары! Выбары! Кандыдатаў выбярэм!

    P.S. Нагадаю, што легітымнасць палітычнай улады ўключае прызнанне палітычнымі сіламі і народам правамернасці спосабаў абрання ўлады. А гэта значыць, што, калі лукашызм прыме паперы ад групы людзей, якія ў якасці кандыдата на пасаду прэзідэнта будуць вылучаць спадара Статкевіча, то аўтаматычна з гэтага моманту гэтыя людзі прызнаюць правамернасць будучага спосаба абрання ўлады ў выбарах-2015. Надалей неважна – зарэгістраваў ЦВК гэтаю групу людзей ці не, бо галоўнае, што яна ўдзельнічала ў выбарах. А значыць, у выпадку чарговай перамогі лукашызма – ці то элегантной, ці то убедительной – лукашызм ізноў правамерна, то бок легітымна будзе гаспадарыць на Беларусі, як пасля выбараў 2001, 2006 і 2010 гадоў.