Зьміцер Дашкевіч — «Змагайся за веру!»

Зьміцер Дашкевіч — «Змагайся за веру!»

Ліст да Анастасіі Палажанкі

Бачу, Насьценька, супакой нам толькі сьніцца. І сьніцца ён нам толькі ў памяшканьнях камернага тыпу. На волі не да сну. Дык дзякуй самому гуманнаму суду ў сьвеце, што даюць шанец перавесьці дыханьне , набрацца сілаў, умацаваць веру!

Калі ліхадзеі не даюць адпачынку — гэта нармальна, гэта лагічны стан рэчаў. А вось калі ім спрыяюць быццам бы свае, дык гэта, як мінімум, зьдзіўляе. Тады ўжо і зразумець цяжка, дзе вораг, а дзе аднапалчане. Вось і тут большае абурэнне ў мяне выклікаюць ня тыя, хто імкнецца ўвесь час зрабіць здабыткам грамадзкасьці сваё прыватнае сэксуальнае жыцьцё (ніяк, праўда, не магу зразумець: для чаго гэтая манія?), а тыя, каторыя называюць сябе хрысьціянамі і дзеі такія апраўдваюць ці нават падтрымоўваюць. Першыя-та можа і Біблію не трымалі ў руках ніколі, а гэтыя, быццам хрысьіцяне, яны чым думаюць? Напісана ж чорным па беламу:

«Таму аддаў іх Бог ганебным жарсьцям. Жанчыны іхнія зьмянілі натуральныя зносіны на праціўныя прыродзе. Падобна і мужчыны, кінуўшы натуральныя зносіны з жанчынаю, загарэліся пажадлівасьцю адзін да аднаго, мужчыны з мужчынамі сорам робячы і атрымоўваючы для саміх сябе належную адплату за сваю распусту. А таму, што не імкнуліся пазнаць Бога, аддаў іх Бог бязглуздаму розуму, каб рабілі тое, што не належыцца… Яны, хоць ведаюць суд Божы, што тыя, якія такое робяць вартыя сьмерці, ды ня толькі самі робяць, але спрыяюць тым, што так робяць.» (Рым. 1:26-28, 32)

У англійскім перакладзе замест мужаложнікаў стаіць больш зразумелае слова для сучаснага вуха: «homosexuals». Эмацыйнае ўзмацненьне: «…ня толькі…, але і…» сьведчыць, што спрыяць такім — яшчэ горш, чым рабіць. Што ж тут можна быць не зразумелым? — робячыя і спрыяючыя робячым — вартыя сьмерці.

Зусім невытлумачальна, як можна трымаць у руках Біблію і казаць, што нельга асуджаць homosexual-істаў?! Вось і Пётар, катораму дадзены ключы Валадарства нябёснага, прадказвае незайздросную будучыню садамістам, такімі ўзнагароджваючы пры гэтым іх эпітэтамі, што каб сёньня казаў ён усё гэта, а не пару тысяч год таму, дык дабыў бы ганаровае званьне гамафоба № 1 ва ўсіх чорных сьпісах усіх гамасэксуалістаў сьвету:

«… Садом і Гамору пераўтварыўшы ў попел, асудзіў на загубу, даючы прыклад для тых, што будуць бязбожнымі… Яны, як неразумныя жывёлы, што прызначаны з натуры сваёй на ўбой, блюзьнераць на тое, чаго не разумеюць ды ў нікчэмнасьці сваёй будуць зьнішчаны… За асалоду ўважаюць яны штодзённую распусту, … вочы іхнія поўныя чужаложства… яны сыны праклёну.» (2Пёт. 2:6, 12-14)

Ці многія сёньня з тых, што называюць сябе веруючымі ў Ісуса Хрыста, здольныя паўтарыць гэтыя словы апостала? Пэўна, зусім нямногія. Сёньняшнія цуда-хрысьціяне ня толькі не спыняюць сыноў праклёну, але ж яшчэ і асуджаюць тых, хто спыняе. Нехта абражае сэктантамі ды адмарозкамі, нехта гнеўныя заявы складае, нехта за адабраныя транспаранты садомскія ўмудрыўся на’т у крадзяжы абвінаваціць. Цікава мне, у чым бы людзі гэтыя абвінавацілі Хрыста, каторы зрабіў зь вяровак біч і выганяў гандляроў са сьвятыні (Яна 2:15). Сходу ахрысьцілі б яго «веруючыя» праварадыкальным элементам і ўрэзалі б 339’’ КК РБ. Зьвяртаючы ўвагу на біч — 3-ю частку гэтага артыкулу — ад 3 да 10. А ўлічваючы яшчэ і тое, што «сталы перакуліў» і «грошы мянялаў парассыпаў», павесілі б у дадатак іск. Мажліва, пры вялікіх стратах заможных вернікаў, з канфіскацыяй. У сваю чаргу праваабарончыя арганізацыі прынялі б рэзалюцыі, асуджаючыя гвалтоўныя дзеяньні ўльтраса.

Я, ведаеш, і сам палымнеў увесь гневам і на робячых сорам і на тых, найперш, што спрыяюць. А цяпер падумаў: для чаго нэрвовасьць гэтая? З-за чаго яна, з-за таго, што вычварэнцы і ім сымпатызуючыя ненавідзяць нас, клеймяць штампамі сваімі, высьмейваюць? Дык я магу толькі радавацца, калі такія людзі мяне аплёўваюць! Была б бяда, каб гэтыя сыны праклёну хвалілі нас! Сам Хрыстос кажа нам:

«Гора вам, калі аб вас добра гаварыць будуць, бо так фальшывым прарокам рабілі бацькі іхнія» (Лк. 6:26)

І Павал, каторы напісаў траціну Новага Запавету і сьведчыў аб вартых сьмерці гамасэксуалістах, відаць што таксама добра нацярпеўся ад тагачасных лібералаў і таму да ненавісьнікаў сваіх апэлюе:

«Калі б я людзям падабаўся, ня быў бы я слугою Хрыстовым» (Гал. 2:10)

Насьценька, каб імкнуліся мы ім падабацца, ня мелі б ніводнага шанцу быць слугамі Хрыстовымі! Дык не жадаю я турбавацца тым, што думаюць пра мяне гэтыя людзі — што там заявяць прапагандуючыя вычварэньні гамасэксуалісты, фінансуючыя іх фонды, падтрымоўваючыя іх лібералы і праваабарончыя арганізацыі. Я жадаю турбавацца тым толькі, што думае пра мяне Ісус Хрыстос! Я — чалавек няварты, каторы шмат нарабіў перад абліччам Божым, але тут, ведаю дакладна і аб гэтым сьведчыць Слова Ягонае, я стаю ў праведнасьці, асуджаючы садамію, садамістаў і падтрымоўваючых іх. І разуменьне гэтае дае супакой.

І ты, даражэнькая, гэтак жа разваж. Забудзься пра іх, іхнія абразы, пра тое, як ты выглядаеш перад імі, але падумай аб тым адно, як ты выглядаеш перад Правадыром жыцьця. Заплюшчы свае вочы і запытайся ў Яго: «Госпадзе, ты бачыш, як самотна мне і крыўдна! Ты бачыш, як яны блюзьнераць на тое, чаго не разумеюць! Госпадзе Божа мой, як я выглядаю перад абліччам Тваім, сярод абразаў гэтых і абвінавачваньняў?» І любячы Госпад адкажа табе:

«Дзіця Маё, не турбуйся імі — калі гаспадара дому назвалі Бельзебулам, дык тым больш хатніх яго. Ты ж не называй змоваю ўсяго таго, што народ гэты называе змоваю. Ня бойся іх, бо я — Гасподзь Бог твой, трымаю цябе за правую руку тваю, кажучы табе: ня бойся, я пасабляю табе». (Мц. 10:25, Іс. 8:12, Іс. 41:13).

Мы ня будзем называць змоваю тое, што яны называюць змоваю. Мы будзем рабіць тое, што абавязаны, а вынікам кіруе Валадар народаў. У нас не пра вынік будзе запытана, бо сказана ж, што згаршэньні будуць у сьвеце(Лк 17:1). Разумееш? — будуць. Ад нас гэта не залежыць. Ад нас залежыць тое, да чаго нас заклікае апостал Юда:

«… палічыў неабходным напісаць вам, каб заахвоціць змагацца за веру, раз і назаўсёды дадзеную сьвятым» (Юды 3) 

Вось і будзе ў нас запытана аб тым, што мы рабілі, калі згаршэньні гэтыя распаўсюджваліся? Дзе мы былі, калі культура сьмерці маршыравала па праспектах? Як мы паводзілі сябе, калі «мужчынам» дазвалілася жаніцца з «мужчынамі» і дзетак браць на выхаваньне ў «сям’ю» гэткую? Нехта думае, што пытаньні гэтыя не павінны быць датычныя вернікаў — схадзіў раз на тыдзень/месяц і г.д. у царкву/касьцёл і ўсё, харош — пры перапісе/сацапытаньні ты можаш называць сябе веруючым. Гэта іхні выбар. Але мая Біблія кажа пра іншае! Мая Біблія кажа: змагайся за веру! І я буду змагацца разам з тымі, каму ягоная Біблія кажа тое самае! І мы будзем спыняць гэтыя парады незалежна ад таго, хто іх арганізоўвае: камуністы/фашысты ці підарасты.

І другое зло тут больш небясьпечнае, бо першыя забіваюць цела, а другія — душу. Першыя проста ў турмы садзяць нас, а другія забараняюць матулю клікаць матуляю, а тату — татам. Першыя бесы называюць гэта барацьбою за стабільнасьць, а другія бесы — барацьбою за правы чалавека.

Быццам жа хрысьціяне галосяць у гэты час: «Усё — ад Бога!», «Іх такімі Бог стварыў і такімі любіць!». Але ў самога Бога, відавочна, яны-та і не запытваліся нічога, інакш, Бог сказаў бы ім, што не ствараў Ён іх такімі, не ствараў! — «… не імкнуліся пазнаць Бога і аддаў іх Бог бязглуздаму розуму…» (Рым. 1:28) — вось чаму яны такія, а не паводле Божага жаданьня.

«Любіць трэба ўсіх!» — не супакойваюцца мастакі вырваных цытатаў. А мая душа хвалюецца: няўжо ж і сапраўды Ён аднолькава любіць і праведніка, і сатаніста, і тырана, і ахвяруючага сабою за свабоду, і педафіла з підарастам, і шматдзетную матулю? І няўжо ж Ён сапраўды гэткі, якім яны Яго выстаўляюць? Калі так, чаму Бог неба і зямлі ўхваляе царкву ў Эфесе, гаворачы:

«Але маеш тое, што ненавідзіш Мікалаітаў, якіх і Я ненавіджу» (Адк.2:6) 

Дык што, выходзіць, не такі Ён ужо аморфны пацыфіст, якім прагнуць намаляваць Яго гуманісты? Кагосьці Ён любіць, а кагосьці ненавідзіць душа Ягоная: камусьці Ён вяртае вочы, якіх не было ад нараджэньня, а на кагосьці пляце біч; камусьці Ён кажа: «Ідзіце за Мною! Зраблю вас лаўцамі людзей» (Мц. 4:19), а камусьці: «Зьмеі, гадзючыя “вырадкі”. Як жа вы пазьбегіце пякельнага прысуду?» (Мц. 23:33). Вось і я думаю, як жа будуць апраўдвацца ў Дзень суду гэтыя лібералахрысьціяне?

— Што рабілі Вы, калі сыны праклёну несьлі ў сьвет згаршэньні, зводзячы распустаю ды вычварэньнямі хісткія душы? — запытае Судзьдзя Праведны.

— Дык мы жылі ў міры з усімі! — паспрабуюць бравіраваць пацыфісты.

— Як гэта з усімі? Ці не сказаў Я вам, што не мір прыйшоў прынесьці на зямлю, але разьдзяленьне (Лк. 12:51).Многія з вас хацелі жыць у міры — у міры са злом, з беззаконьнем, рознага колеру дыктатарамі, колькі мільёнаў жыцьцяў каштавалі спробы гэтыя?

— Але ж мы кожнага любілі, — губляючы пэўнасьць, прабармочуць усіхлюбячыя.

— А што ёсьць любоў? Па тым можа пазнаць чалавек, што любіць дзяцей Божых, калі любіць Мяне і выконвае Мае пастановы (1 Яна 5:2-3). Шмат што выдумана людзьмі пра любоў, але любоў ёсьць толькі тое, каб чалавек жыў паводле пастановаў Маіх (2 Яна 6). А хто загадваў Вам любіць сеючых сьмерць?

Ну, я ўжо ня ведаю, якія аргуманты будуць выдумляць перад Пасадам Божым сьляпыя правадыры сьляпых, каторыя зло называюць дабром, а дабро — злом: сьвятло лічаць цемраю, а цемру — сьвятлом. Заявы пра правы чалавека на бясчынствы моцы там, мець ужо ня будуць.

Нас жа апостал Ян, каторы і даў у Бібліі сапраўднае разуменьне любові, папярэджвае:

«Калі хто прыходзіць да вас і не прыносіць гэтае навукі, не прымайце яго ў дом і не вітайце яго. Бо, хто яго вітае, стоновіцца саўдзельнікам яго злачынства» (2 Яна 10).

Бачыш, як яно сур’ёзна?! Ня трэба нават дапамагаць сынам праклёну транспаранты падносіць ці падпісвацца пад апраўдальнымі словамі іхніх абаронцаў, каб апаганіцца — стацца гэткімі ж злачынцамі як і яны — дастаткова выказаць ім вітаньні.

Дзеля таго Сам Пачынальнік і Завяршыцель Веры ў апошняй Кнізе Бібліі, — Адкрыцьці, — Кнізе пра апошні час, сьведчыць:

«Хто ліхі, няхай больш ліхадзейнічае, хто апаганены — няхай больш апаганьваецца, а справядлівы няхай яшчэ павялічвае справядлівасьць сваю, і сьвяты няхай яшчэ больш усьвячаецца» (Адк. 22:11) 

Дык будзем жыць паводле гэтага слова: не зьвяртаць увагу на вэрхал ліхадзеяў; імкнуцца да справядлівасьці; наколькі дазваляе моц нашая — змагацца за веру, раз і назаўсёды дадзеную сьвятым. Астатняе Валадар валадароў зямных уладкуе.

Зьміцер Дашкевіч

13.V.2012, Глыбокаe

http://naviny.by

Падзяліцца:

Каментары

  1. abaronca (May 27, 2012:15:46)Адказаць

    Зьміцер напісаў, што “Калі хаця бы адзін чалавек навернецца пасля гэтых словаў, тады я буду лічыць, што недарэмна гэтыя 2 гады адседзеў. Хаця бы адзін”.

  2. Додик Гимпелевич, писатель, почётный гр-нин Бобруйска (May 28, 2012:17:27)Адказаць

    Хопiць нас ужо пужаць, — мы ўжо пужатые! Усё наша жыццё, гэта браткi, барацьба! Падкрэслiў, лiдер беларускай апазiцыi у выгнаннi Чэсiк Шышла (са Жлобiна, з вулiцы Маiсея Урыцкага). Нарадзіўся гэтый беларускі народны гярой, — Чэслаў Шышла, у адной вёсцы Брэсцкай, а цi можа i ў Гродзенскай вобласці, у сям’і механiзатара. Гэтую тэрміновую службу — Чэсiк Шышла, праходзіў у Савецкай Арміі, у войсках сувязі з 1973 па 1975 год, у вайсковай часцi нумар — 03502 у Нова-Барысаве, пад Мiнскам. Спачатку, ён служыў на прадуктовым складзе, а потым свінар, ў палкавом свінарніку.

    Гаворыць, свабодны Мiнск! адкрытае лiст-пасланне да бацькi, Аляксандра Лукашэнкi. Беларусы зараз таксама маюць дзяржаву, парламент, ды кiраўнiка, …бацьку Лукашэнку. Бацюхна! Да куды ж, гэты мужiк аўца-бык, завёў беларусаў? А чаго жа, чаго? Захацелася iм пагарджаным век, iм сляпым, глухiм? — Людзьмi звацца! А што ж, яны нясуць на худых плячах, на руках ў крывi, на нагах ў лапцях? — Сваю праўду! Да хто гэта iх, не адзiн мiльён праўду несць навучыў, разбудзiў iх сон? — Бяда, …гора. Чаго?! А вось, чаго. Насёрбалiсь яны цыбулi са смажонкамi, цi дранiкаў з квасам, ды кажуць — i мы вунь, хочам людзьмi звацца. Цяпер людзьмi лiчацца толькi тыя, у каго ў кiшэнi ёсьць хаця б некалькi мiльёнаў баксаў. Казалi разумныя людзi Лукашэнкi — i куды ты папясочыў, дурань? Ды, нашто цябе, гэтая хвароба? Жывi сабе як ўсе нармальныя Прэзiдэнты, трошкi …варуй. Так нет! Ён ўсё гэта робiць для сваiх людзей, пярдолiць iх ў дупу. Хiба ты, спраўны чалавек? Чаго цябе народ?! Усё роўна ён памрэ, а Элiта, — вечна! Ты, Лука, ўжо тонеш, …бурбалкi пускаеш. Вунь зiрнi, у расiянцаў даўно ўжо няма звання, як …народ, застаўся толькi электарат, або …быдла. Ды, чхай ты Лука, на гэты народ! Робi ўсё, як цябе трэба. Ухапiўся за рамонт беларускiх дарог, гарадоў да вёсак, ўсядно гаўно! Праз 2 гады зноў будзя сьвiнюшнiк. Лепш пакладзі тыя «зайчыкi» сабе ў карман. Палову сваёй заробкi ён вяртае ў казну! Ну, поўны дурань! Падаеш дрэнны прымер! Сашка, лепяй купi сваёму сыну Кольке — гасцiнцаў, ды ..цукеркi, а жонке кветкi. Схавайся, ды сядзi …цiха. Ох, сьмешны! Вышагвая ён важна, як той, бусел. Колам ў горле ты ўстаў ўсёй мiравой Элiте. Пракраўся на дурнiцу ў тоя смачнае крэсла, нiбы злодзей, з …кiпцюрамi. Хуценька прытулiўся. Ичь, ты яго! Гаспадар якi, ..знайшоўся. Сашка слухай, людзi хутка пагоняць цябе сранай мятлой з твайго Прэзiдэнцкага крэсла. Аб’яднання ён хоча з Расiяй! Так гэтыя рускiя, ды беларускiя «савки» добра насёрбаюцца палёнай водкi, ды крэкча пойдуць галасiць за гэтаго калгаснiка, бацьку Лукашэнку. А калi яны iзбяруць яго аб’яднаным Прэзiдэнтам, тады Амерыка раззлуецца, да адбярэ у рускiх мiльёншчыкаў багацця з вiламi, па ўсёй Еўропе, ды яшчэ ў дабавак рэзня ў …лыч. А, гэтыя клопаты iм …трэба? Гляньце, ён грошы не крадзе?! Тады нашто цябе здалася, ўся гэтая ўлада? Правiльна людзi за цябе кажуць, сам смаркач, грошы ня прэ, дык яшчэ, i нікому не дазваляе. Ты, чаго?! Здурнеў, бацька? Гавораць, ён дыхаць не дае сваiм нацiянальным, ды эфэктыўным ўласнiкам. Душу iм рве, як кароў за цыцкi цягае. Прадстаўце сабе, ён не дае iм нiчога нi стырыць, нi спрыватызаваць. Ты адзiн Лука астаўся, да яшчэ гэтыя вырадкi, кiтаянцы. Божа мой! Яны, за тоя вараўство, пабачце, сваiх людзей …страляюць! А вось, разумные Прэзiдэнты наадварот, ўсiх сваiх вароў i жулiкаў ўзнагароджваюць ардянамi з мядалямi. Ён нi петрыць, бо воры з рэкламай гэта аснова прагрэсу. Капец цябе, Лука! Ты ўжо дагоцаўся. Спачатку адбяруць твой партфель, ды запхнуць цябе ў турму в Магiлёў. Тутака i к бабке Параске хадзiць нi трэба. А ў гэта тваё крэсла пасадзяць разумнага, ды паслухмянага хлопца. Што робiцца?! Татка ж, тыж мой! А, нi трэба была, хеўру вадзiць з дрэннымi хлопцамi, жабракамі, ды з галыцьбою. Маўчы, лайдак! Цябе за памыйку ўзялi, з дзярэўнi Сычкава, Мiрадзiна, або Малiмоны, Сьветлагорскага раёна. А, калі б ты рабiў ўсё добра, дык прынялi б цябе ў клуб «20 каней», або да iх сямёркi, ты пакуль яшчэ трохi нi дарос. Сбудаваў бы сабе хатачку з лебяды, або небяды. Смачна б пiў, ды ўкусна снедаў. Дык i робiць cамому нiчога не трэба. Пасопваў cабе цiхенька ў дзiрачку, ды делай ўсё так чаго цябе дурню кажуць. Маўчы, падтакваў, можа жывы будзеш. А ён, звязаўся з гэтымi гаўнюкамi, з той Севярнай Карэi, Вянiсуелы нейкай ды Ирану. Яны ж языкамi, як клямкаю бразгаюць. Нiчога, пачакай трошкi, iх хутка атруцяць, взорвуць, бо засудяць, як ..катаў, судом Карлы дель-понты ў Стразбургу. А няйжо ж не? Йезус, …Марыя! Татачка, ж тыж мой! Гора, i бяда ты мае, лукавае! Ой, глядзi, датрындiшься баронь бог, са сваiмi рэчамi. Перакасабоча цябе, як ад той кiслай парэчкi. У цябе ж дзiцячы мыслi, ды паступкi нейкiя глупыя. Хiба, твой народ цябе дзякуй кажа? Чорта, лысага! Да яны, смачна ў тваю пысу плюнуць, ды яшчэ дабавяць, …вось дурань! Куды толькi твае вочы лупатыя, ды буркалы пазiрюць? Сьцеражыся Лука! Ох, патрапіш ты пад цягнiк, нi ўзрадуешься сваёму жiццю. Насуюць яны цябе ў костi, ў грызла, дык яшчэ i ў …горба. Пачакай, наступiць твая чарга. Яны гуртом наваляцца, адзiн на ногi сядзе, а другiя адразу пачнуць цябе за горла душiць. Ай, божачка! Да аддасi ты iм Сашка, гэтую прамысловасць, няхай падавяцца. Ўсё роўна яны цябе задзяўбуць да затузаюць. Людзi цяжка працуюць, жiвуць ў гразi, гаруюць. Гэта цябе вельмi падабаецца? А ў хате, дык няма чаго снедаць, ды вячэраць. Дзецi ..галодныя, худыя, кiжлы елi цягаюць. Празрыстыя, …неяк шклянка. Крычаць, хочуць есцi, а iм на зуб, дык няма чаго i палажiць. Вось кажуць, у тых рускiх дымакратаў, — ўсе iх людзi цягаюцца на роблю, нiбы на вялiкае свята, i жiвуць сабе, як ў цэбары, за пазухай. А ад твайго, Лука праўлення памерцi можна. Вунь рускiя, шчаслiвыя, бо ў iх цяпер еўра-мiлiардэраў …больш за Амерыку. А, цябе Сашка, нават i пахвалiцца няма чым. Гэта ўсё братка нi цацкi-пецкi. Ты вучыся у расiянцаў, iх старым, далi трохi грошай, трыдцаць рублёў, …ажно на цэлую сялёдку, падсалiцца. Дык яны казалi: дзякуй панове, нам i гэтак грошай хапае! Ды пачалi вяртаць гэтую дапамогу, на пошту, …адварот адрысату. Вунь, iх ваеным пенсiянерам, мухляры абяцалi добрую дабаўку, 1 раз ў кiно схадзiць. Дык яны, яшчэ выдёўбываюца, як муха, …на сцякле. Старыя беларусы памятаюць, як iм вельмi добра жылося пад панскай Польшчай. Тады ўсе добрыя людзi ў вёсцы ад свайго багацця дзверы Кракаўскай каўбасой завязывалi, а не зачынялi на замкi, i жiццё у iх было як у казцы. Але, ад твайго праўлення толькi бяда, i гора са слезьмi. Сьмешна слухаць ўсе тваi размовы, як ў тым сатырычнам часопiсу «Вожык». Альбо возьмя, ды як бохня чаго небудь пра Амерыку, быццам …сярпом па яйцах. Панабраўся, у таго Венiсуэльскага дыктатару, трохi дуракаватага Уга Чавiса, …гультая кусок! Ён жа, як савецкi прапаршчык, нап’ецца гарэлкi, так бiцца хоча. Ва ўсiм мiры гэтую Амерыку страх як любяць, ды мусiць трохi баяцца. А ён? Паглядзi на яго? Якi гярой знайшоўся, — Пакацiгарошак. Ён, хуценька хоча над ёй перамогi. Махая, …караўкамi. Ратуйце, людзi добрыя! Ён Амерыку нi спужаўся, i яшчэ хвост на яе задiрае! А, можа, ты першым разам, лепшым часам, — супраць амерыканскага глабалiзму?! Тваё шчасце, Лука, што Беларусь не мае cваёй нафты, бо тыя янкi, даўно б цябе …замардавалi. Якi няпэўны хлопчык! Казалi цябе, з сiльным нi змагайся, з багатым, не судзiся. Няшчасная Беларусь i так стаiць на росстанях, як на …раскарачку. Аляксандар, паслухай чаго кажу, — нi сябруй з гетым байстрюком Уга Чавiсам. Альбо у цябе пад ляжанкай, таксама адразу знойдуць вадародну бомбу, нiбы у тога иракскага Садаму Хусейну. Або яшчэ якую …парнаграфiю, i павесяць цябе ў кiрмаш за язык, на плошчы Перамогi, …ў Мiнску. Да не, да не, ого! Лепяй, хутка бяжы адсюль, з гэтага пасаду, прэчь. Уцякай пакуль цябе не парвалi, як той малы шчаня, гразну трапку. Дарма …татка! Падумай аб дзецях ды ўнуках. Cашка, нi …дуркуй! Пабажiся Дзмiтрыю Мядзьведзеву, або павiнiся …перад Амерыкай. Пакланiся iм, …нiчога, галава не адвалiцца, можа цябе i пашкадуюць. Паглядзi ў люстэрку! Вунь, зусiм ўжо сiвы cтаў! Памацай сваю галаву, амаль лысы, а цябе ўсё нiяк нейметца. Набычыўся, …бельмы нолiл. Ты са сваемi вуснамi, стаў паходзiць на тога брыдкага, сталiна. Унь , амерыканцы прыказалi расiйскiм хлопцам, не даваць цябе болей …нi карасiну, нi грошай! А чаму, так? Дык ён вельмi ганарысты, як певень, i трохi незалежны, …хадзяiн! Ты, Лука, ня злуйся на рускiх хлопцаў, яны таксама …паднявольныя, i душаць цябе, нi са зла. Сашка, павер мяне, тут няма нiчога лiчнага. Я старэйшы за цябе, ды трохi разумнейшы. А ты, вунь, вучыся у iх тандэму. Яны ж мяркуюць адно, балбочуць другоя, а робяць дык зусiм …трэцья. Ну, а ты Аляксандр, ўсё гоцаешь са сваёй праўдай, ды чэснасцью, як той дурань з торбай. Над табой жа, весь мiр рагоча, ды пакатваецца. Людзi кажуць, а нашто ён загубiў Мiнскага журналiста? Чаму у тых Прэзiдэнтаў, мода нейкая пайшла? Не патрапiць iм журналiст або трохi нi тое змаўляе, дык яго трэба зусiм завалiць як …кабана. Калi чэсна, вам Лука, людзей забiць, што дроў пасекчы. Эх, паранёк, ўсё гэта вельмi дрэнна. Здаецца ты ўсёж трохi спалохаўся крытыкi іншых Прэзiдэнтаў. Вось ты сабе той рэйтiнг, цi можа iмiдж i заробляешь? Незалежнасці ён хоча, …пабачце?! Сашка! Ты, яшчэ абмыешься, крававымi слезьмi, з гэтымi шчаўлiкамi — Чавiсам, Кiм Чыр Cенам, ды нейкiм, …Ахмадi-жадом. Ён жа стрыкоча, як той цвыркун, за печкай. Толькi зь яго хуценька скурку злупяць! Имi заужды, адных дзяцей пугаць. А табе Лука, кажу так, — зьбiлi цябе гэтые лодары, з …панталыку. А ты i рады тут, зь iмi. Ох, Аляксандар, ды адчапiсь ты ад iх! Пакуль, цябе ня лупiў яшчэ нiхто, ды моцна ня бiў. Уразумлялi цябе Лука ўсiм мiрам, трошкi штурхалi, саромiлi, а ён маўчыць, як той партызан, …з Палесся. Калi няма разумнiка другога, пабiцца каб у двух, дык ён разгонiцца, ды ў стенку, …бух! У iншага бы выскачыў i дух, а ён …нiчога. Дык, вось за дурасць гэту, яго вучоным раз празвалi, нейк на смех, а каб двара ня перабег, на шыю прывязалi мэту. Вось кажуць, i …дыплом цябе. Што гэта за дыплом? Лука — нi …бэ, нi мя. Аднака перад жонкаю, пачаў ён ганарыцца, — i што ж ты думаеш …сястрыца, дыплом я получыў здаецца ж галавою, ды не раўнуйся ты, …са мною. Аб гэтым, лепей …памаўчы! Казала яму, жонка. Каб ты быў разумнейшы трошка, ды розумом раскiнуць мог авечым, то поняў бы, што ганарыцца нечым, бо получыў ты свой дыплом, не галавой, а …iлбом! Усё ён пазiрае, як масковскiя хлопцы працуюць, ды i сам жадае, …гэтак жа. Вунь, яны пра барацьбу з карупцыяй пажартавалi, а ён шутак нi понiмае, i пачаў нахiляць …усiх чэсных Мiнскiх карупцыянераў. Ох, нi мудруй, Лука! Ой, ня тужься! А бо, i ў цябе будзе …Алёша*. Нiколi табе не перакулiць мiравы лiберальны воз, як той «жабе ў каляiне». Ды, за гэтай Амерыкай заўжды будзя перамога! Сябруй з Амерыкай, вось тады цябе ўсё добра i будзе. Сашка, калi хочаш даказаць ўсяму мiру, што i ты таксама дэмакрат, дазволь правесцi ў Мiнску, на плошчы Свабоды, шоў-парад — геяў, лесбiянак, педафiлаў ды гамасэксуалiстаў. Аляксандр, калi ласка, паважай да cлухай апазiцыю: Мiлiнкевiча, Мiхалевiча, Карбалевiча ды Вячорку. А, замест cваiх Указаў, ты вунь лепей шчыра вучы апазiцыйную лiтаратуру. А гэтая апазiцыя, такiя …разумнiкi. Палеглi на тыя …дзiваны-канапэ, лыткi пазадзiралi, ляжаць, ды сракi сабе гадуюць. Ад iх працы няма нiякай карысцi, скачуць яны, як …вераб’i. Мабыць iм трошкi не хапая, тога забіяцкага агенчыка ў вочах. Зьбiраюць ў Мiнск гэтую апазiцыю па кроплi, са ўсёй самотнай зямлi, як ў тыя дзiравыя мехi. А ты, Сашка, …ўсёж вельмi спалохаўся Нямцова з Хакамадай. Ох, Аляксандр, i ўсёткi ты трус, а шчэ беларус! Вунь, умныя людзi гавораць, нават моцна пашанцавала спагадным рускiм да беларусам. Цяпер у iх няма болей нi якiх ворагаў. Яны ўсе iздохлi, засталiся толькi сябры ды сяброўкi. А Лукашэнкi, трэба дасцi добры савет: «Сашка, не пi з дзiравай кружцы!» Казалi цябе нi рыпайся, лiшняга не мялi! Пачакайце, трэба паспытаць у той Навадворскай з Баранавiч, а чаму гэта, лепшая расiйская рэвалюцiянерка ўсiх врамён i народаў, не хоча пазмагацца за сваю бацькаўшчыну, родную Беларусь? Вунь, яна адна з якой вялiкай Расiяй справiлась. Якi кавалак, …перакулiла. А яе зямлякам, трэба ж трохi дапамахчы, iзбавiцца ад гэтага жеўжiка, бацькi Лукашэнкi. Каб яго ваўкi …з’елі! Магла б яна ўжо прыйсцi, ды прышчэпiць iм пад кару, цудоўных пару вочак. Тады б яны, на белы сьвет, зусiм iнатч зiрнулi, ды зноў убраўшiся у цвет усё iнатч адчулi. Нейкiя цiкавыя сьвяты выдумаў Лукашэнка беларусам «хадземце хлопцы, да жынкi». Да чыёй, жынкi? Вiдаць ён над намi сьмяецца. Скажа, як ў лужу пердня. Нi пырхай Лука, лепей слухай што кажу. Падбяры свае мыслi ў адну жменю. Яшчэ раз вельмi добра i моцна падумай! Хiба, ня ты, абяцаў людзям шчасця, ды лепшага жiцця? Ну i дзе, яно? А, калi няма розуму, сыйдзi! Дай трохi парулiць прэдпраiмчавым, ды паспяховым ўласнікам. Ну, бацька да сустрэчы, альбо да …пабачэння! Нам, мусiць трэба ўжо араць, да працаваць. А, тваё ўрэмя мiнула, ды зусiм згiнула, i засталося цябе робiць: тры гадзiны ды чатыры хвiлiны. Працаваць ленаваўся, а красцi баяўся, бо з глузду з’ехаў. Так што паслухай, Аляксандар Рыгоравiч, жывi сабе цiхенька, i не дуры людзям …галавы! Вось як кажуць у вёсцы Тумараўка, Парыцкага раёна — за гэтую працу, хрэн табе ў срацу! Аляксандар Рыгоравiч, мы ўсе цябе вельмi шкадуем, i просiм — не нясi ты, чаго нi попадзя. Падпiсалi ўсё гэта цудоўнае пасланне народныя пiсьменнiкi, ды творчая iнтэлiгенцыя з Мозыра, Крычава, са Слуцка, з Лоева ды Бабруйска, з Пiнска ды Мiнска — Адам Акулiч, Мiхась Барадуля, Пятрусь Мазуронак, Ильля Папiрка, Зоська Маруневiч, Хвядос Чорны, Эммiк Файншмiдт, Лявон Дудка, Юстыся Сахончык, Рыгор Стручок, Язь Янка-Бурачок, Яўхiм Маргулiс, Алесь Плышеўскi, Сцяпан Цыцка, Яўдоха Дзiрка, Вальдрон Драздоў, Изя Маслоўскiй, Мiкалай Дашкоўскiй, ды яшчэ многiя iншыя беларускiя хлопцы, да …дзеўкi.
    Пiсьменнiк Додзiк Гiмпелевiч, якога бацька Лукашэнка выслаў з Бабруйска, на вольнае пасяленне — ў Маскву. Додзiк, самы лепшы вучань гэтай Лявонавай Палiны Иллiнiчны, кандыдата педагагiчных навук, …дацэнта — Беларускага Дзяржаўнага Унiверсiтэта. Толькi адразу жадаю папярэдзiць, — Камiтэт Дзяржаўнай Бяспекi Беларусi (КГБ БССР), што тая дацэнт — Лявонава Палiна, мяне вось у такiм духу, нiколi пiсаць …не вучыла.
    Рэзнуць па пысе (по морде), ў лыч, або па ляпе, па-бабруйску азначае даць пад рыльнiк. Алёша* па беларуску, — панос. Бабруйск. Чэрвень — дьзьве тысячы адзiнаццатага года.